Samenvatting

Narges Mohammadi verbeeldt in de totaalinstallatie Er Kraait Geen Haan Naar haar jeugdherinneringen aan armoede en vlucht uit Kabul als een fragiel landschap van ruïnes. Haar werk toont hoe armoede blijvende sporen achterlaat in lichaam, geheugen en beleving van tijd. Tegelijk bekritiseert ze de politieke en economische systemen die armoede in stand houden en menselijke waardigheid aantasten.

Info

Wat gebeurt er met herinneringen die geen thuis meer hebben? Ze dwalen rond als schaduwen, verborgen in de krochten van ons geheugen waar verleden en hereniging samenvallen.Narges Mohammadi presenteert een totaalinstallatie die teruggrijpt op haar vroege jeugd in Kabul. Ze ontvluchtte Afghanistan met haar familie toen ze vier jaar oud was, weg van de oorlog en armoede die haar thuis van binnenuit langzaamaan verwoestte. Wat overblijft zijn flarden van herinneringen aan die tijd, vluchtig als terugkerende dromen die verdwijnen maar een beklemmend gevoel achterlaten.

Steen voor steen reconstrueert Mohammadi de architectuur van die armoede. Sculpturen van zand, albast en meel verschijnen als een landschap van ruïnes: broos, verhard, gebroken. Haar werk laat zien hoe armoede de mens vormt en nooit meer uit geest en lichaam verdwijnt. Zij tast tijd en ruimte aan. Het heden krimpt, de toekomst vervaagt en het donker woont gevangen in de herinnering van de zintuigen, weerspiegeld in de nauwe en vochtige ruimtes. De ruïnes tonen tegelijkertijd de armoede van het systeem: onzichtbare fundamenten van macht. Politieke, economische en sociale structuren die armoede in stand houden, vermomd als orde. Beleid dat controle en winst verkiest boven het welzijn van de mens. Het dwingt mensen sterk te zijn, maar laat hen zonder echte oplossingen achter. Zoals het ei symbool staat voor de tweestrijd tussen eten of uitbroeden. Het systeem voedt de honger maar niet het leven. Een architectuur die niet alleen muren afbreekt, maar ook waardigheid.

Door de sporen van haar herinneringen vorm te geven, maakt Mohammadi zichtbaar wat doorgaans verborgen blijft: stille echokamers van armoede.

Geschreven door Rubiah Balsem.

Aan hen

Aan hen die de taal van armoede spreken

Gevangen in keuzes van verliezen

Aan hen met honger diep tot in de vezels

Die toch elke dag weer opstaan

Aan hen die moeten kiezen tussen brood of boek

Terwijl ze kilometers afleggen tussen loketten 

Aan hen die schoonheid zien in het alledaagse

Zelfs als de vochtige muren op ze af komen

Aan hen die hun hoofd hoog houden

Terwijl het leven ze naar de afgrond trekt 

Aan hen die deze gevechten niet verdienen

Geschreven door Narges Mohammadi

Met dank aan

Teksten

Tentoonstellingsteksten: Rubiah Balsem

Kunstwerkteksten: Yannik Güldner

Vertaling: Puck Kroon

Zand

Zandsculptuurbouwer: Martin Tedder

Advies uitvoering: Maxim Gazendam

Assistent zandsculptuurbouwer: Szu-Yi Wang

Assistent compacten: Toran Wolstencroft

Transport: Harteman B.V.

Lemen reliëf

CNC: Florian Lieuwe

Productieassistent: Haevn Aalbersberg

Film

Camera en montage: Rik Komáromi

Licht: Nando Dullaart

Assistent-regisseur: Cosmo Davis Gimeno

Geluidsontwerp: Cosmo Schueppel

Assistent: Mas Snoek

Regie en productie: Narges Mohammadi

Producent Studio Narges Mohammadi: Alexander Köppel

Producent Brutus: Guus Voorham

Assistent licht: Luca Tornato Serafini

Alle kunstwerken zijn courtesy van Narges Mohammadi en Copperfield, Londen.

Ondersteund door

Gemeente Rotterdam

Mondriaan Fonds

Stichting Zabawas

Volkskracht

Stichting Voor Vrouwen Door Vrouwen

Elise Mathilde

Stichting Niemeijer Fonds