INFO

Once Being a What [Ooit iets geweest zijn] gaat uit van objecten die fysiek aanwezig zijn, maar ontoegankelijk blijven. De serie is gebaseerd op werken uit de collectie van het Valkhof Museum die tot de weinige artefacten behoren die losjes in verband kunnen worden gebracht met de culturele afkomst van de kunstenaar. Maar zelfs dit verband wordt overschaduwd door vage en algemene classificaties. Mohammadi was aanvankelijk van plan deze objecten uit hun vitrines te halen en ze in de tentoonstellingsruimte te plaatsen, zodat ze weer een bepaalde mate van aanwezigheid, schaal en verbondenheid zouden krijgen. Dit bleek echter onmogelijk. Institutionele protocollen en bezorgdheid over het behoud van de objecten versterkten de grenzen tussen object en toeschouwer.

Als reactie hierop wendt de kunstenaar zich tot reconstructie: ze maakt de voorwerpen opnieuw van glas, niet als replica’s, maar als vertalingen. Deze handeling fungeert zowel als praktische oplossing en als kritisch statement., en Daarnaast laat het zien hoe instellingen niet alleen het behoud van voorwerpen in de gaten houdenregelen, maar ook de omstandigheden waaronder ze kunnen worden ervaren. De resulterende sculpturen bevinden zich in een tussenruimte. Ooit waren ze verweven met het dagelijks leven, rituelen of kennissystemen, maar nu zijn ze volledig disfunctioneel geworden. Toch zijn ze ook niet volledig van hun voormalige functie losgekoppeld. Zwevend tussen artefact en kunstwerk, nut en symbool, dragen ze de herinnering aan hun oorsprong en de omstandigheden van hun transformatieverschuiving in zich.