INFO

Waar Once Being a What [Ooit iets geweest zijn] ontstaat vanuit beperkte aanwezigheid, doet Once Being a When [Ooit was er een keer] dit vanuit afwezigheid. De serie is gebaseerd op archiefverwijzingen uit een UNESCO-catalogus van het Kabul Museum, die de periode van 1931 tot 1985 bestrijkt. Ooit herbergde het museum meer dan 120.000 objecten, maar vandaag de dag bezit het slechts een fractie daarvan, aangezien veel werken in de loop van decennia vol conflict verloren zijn gegaan, vernietigd of verplaatst.

Met behulp van een speciaal ontwikkeld algoritmisch programma dat driedimensionale objecten genereert op basis van tweedimensionale beelden, reconstrueerde Mohammadi speculatieve vormen uit korrelige zwart-witfoto’s uit archieven. Dit proces is niet gericht op het bereiken van traditionele nauwkeurigheid; in plaats daarvan speelt het in op de onzekerheid van het bronmateriaal. De resulterende objecten worden net zo goed gevormd door wat er ontbreekt als door wat eruit kan worden afgeleid.

In tegenstelling tot de holle vormen van Once Being a What zijn deze objecten gemaakt van massief glas. Ze suggereren geen afwezigheid, maar belichamen juist een opstapeling. In hun vorm zijn lagen van verlies, transformatie en projectie opgenomen. Ze verschijnen als samengebalde dragers van de tijd, met daarin ook de sporen van verdwijning en wederopbouw.